02-05-10

Verslag van de rit - 28/04/2010

Gegroet allen,

De Herzeelse Flandriens startten voor de tweede keer dit seizoen opnieuw vanaf hun vertrouwde basis: de kerk van Herzele... en zo hoort het ook. Tradities zijn er om gekoesterd te worden.

 

Dat de Herzeelse Flandriens verder uitgroeien tot een begrip in de streek blijkt uit de telkens weer talrijke opkomst en het groeiend aantal nieuwe aanwezigen... van leden kunnen we nog niet spreken, de titel Herzeelse Flandrien moet je immers verdienen. Sommige zijn echter goed op weg ;-)

 

Voor de start merken we nog een nieuw fietsenmerk op... OLIVI!A... zou dit de nieuwe fietsenleverancier van team Katusha worden voor 2011? De kleuren zijn alleszins al aangepast.

 

Tom Bidon heeft deze keer de fakkel van parcoursuitstippelaar overgedragen aan Joris. Joris zelf had het parcours echter niet op voorhand gedetailleerd uitgestippeld zoals dat bij Tom de gewoonte is, maar kondigde toch aan dat de rit richting Oudenaarde en langs de Schelde zou verlopen. Veel water kregen de Flandriens echter niet te zien, zo zou later blijken.

 

Met zeventien man zetten we aan en laten we onze vertrouwde kerk zo'n 2u veweesd achter. Langs de kouters van Herzele en de Hoogstraat rijden we richting Sint-Lievens-Esse...  Joris kan blijkbaar de lokgroep van de lokale sirene van Eske, ons Patricia, niet weerstaan en moet per se aan De Paling passeren.

 

In een vrij strak tempo verlaten we het Herzeels grondgebied en duiken we over de glooiende wegen van Erwetegem en Strijpen de Vlaamse Ardennen binnen...iedereen volgt keuring in het gelid... een eerste echte uitval komt er in de afdaling van de Kasteeldreef... Tom Bidon en Wim Goessens tonen dat ze snelheid op twee wielen gewend zijn en duiken in ware kamikaze-stijl naar beneden. De achterliggers kijken met verachting naar onze twee waaghalzen en volgen vanop bescheiden afstand...

 

Aan het voetbalplein van Michelbeke volgt snel een algemene hergroepering,... maar zaten we ondertussen niet in de Vlaamse Ardennen? Jawel... en dus moet er ook geklommen worden... de top van de Valkenberg ligt voor ons uit, we nemen echter de "gemakkelijke" weg, maar hier wordt toch duidelijk dat gemakkelijk in de Vlaamse Ardennen relatief is... samen met de reeds "vlotte" aanloop blijkt dat de hartslag pijlsnel de hoogte in schiet en dat er bij sommige hier en daar al wat verzuring in de benen te voelen is. De verschillen boven blijken miniem en lang moet er niet gewacht worden De Flandriens worden duidelijk sterker in de breedte... Joris, onze parcoursbouwer van dienst vreest echter dat Oudenaarde, het vooropgestelde doel, door de vele lussen die al ingelast werden iets te ver ligt om nog voor den donker thuis te zijn en dus volgt er een parcourswijziging. Niet Oudenaarde, maar Brakel zal het keerpunt van de rit vormen. Via de Oorloge dalen we af naar het befaamde rondpunt van Brakel. Iets verder valt aspirant-Flandrien Koen plat... Twee fietsenmakers (alé, enen in spe) staan er bij en kijken er naar... en Koen werkte naarstig voort... een nieuwkomer... dus misschien een nieuw talent in bandenwisselen... dus misschien een nieuw record... Tom chronometreert zorgvuldig, maar al gauw blijkt dat het record deze keer niet zal sneuvelen. Exact 5 minuten en 26 seconden later vervolgen we onze weg en bedwingen we Ten Bosse...(de helling waar Museeuw ooit de grondslag legde voor een van zijn overwinningen in de Ronde Van Vlaanderen) onze gebruikelijke cameramannen Tom en Kris hadden al wat voorsprong genomen om alles op de gevoelige plaat vast te leggen... (te zien in het latere videoverslag). Voor de Herzeelse Flandriens echter een peulschil zo blijkt, iedereen volgt gezwind. Boven is het enkel wachten op de aansluiting van de cameramannen. Maar hier bleek een en ander mis te lopen.... de cameramannen waren niet te bespeuren,... een eerste misverstand... Joris, die de hulp van Tom en Kris had ingeroepen voor het verdere verloop van de rit (we rijden immers door de thuisbasis van Kris), had begrepen dat boven Ten Bosse links ook volledig boven was, voor Tom en Kris was boven links niet helemaal boven links en dus een opsplitsing... zoektocht, teleconferentie,... gevonden,... aangesloten... of toch niet,... even verder blijkt dat er opnieuw een opsplitsing is en de groep weer in twee gesplijt is... dus wederom bijbenen, deze keer mét de nodige commotie en wederom reünie...  en jawel tweede keer goede keer... vanaf nu geen misverstanden meer. Tot het einde blijven we in groep verder malen... En nu we toch op grondgebied Lierde zijn zou het stom zijn om de Eikenmolen (de helling waar Volderke de basis legde voor zijn overwinning in de Ronde Van Vlaanderen) links te laten liggen... dus de korte pijn en hop naar boven... cameraman Kris zorgt hier ook voor de nodige shots en sluit vlot aan bij rode lantaarn van de groep zijnde Wouter VDD, die ook deze helling compact oprijdt. Uiteraard doen dergelijke prestaties de wenkbrauwen fronsen en al gauw volgen speculaties dat ofwel een nieuw product de ronde doet in het Herzeelse Flandrien peloton ofwel dat er in het zwart bijgetraind wordt... maar gezien onze apotheker niet op 't appel is krijgt het laatste het voordeel van de twijfel. In Erwetegem wordt nog een ommetje gedaan om de klimkilometers nog wat op te drijven en dra komen we weer op grondgebied Herzele... maar de traditionele finale moet nog even op zich laten wachten... er staat immers nog een ommetje op het programma langs Steenhuize-Wijnhuize en Sint-Antelinks... en wie Sint-Antelinks zegt, zegt de Poggio... en jawel, voor het eerst dit seizoen staat deze kuitenbijter op het programma... in alle tumult naar de aanloop toe verliest Joris nog zijn bril, maar zo gefocust op de Poggio besluit hij bijna deze te laten liggen... gelukkig was Wim zo vriendelijk om hem op te rapen. Joris was ondertussen toch teruggekeerd en weg was de kans op een finale jump. Na een ware duo-tijdrit werd snel weer aangesloten bij de kopgroep maar de inspaning-te-veel liet zich bij deze twee duidelijk voelen op de Poggio... de Poggio liegt nooit... En ook deze keer niet... ook niet over het niveau van de Herzeelse Flandriens. Blijkbaar staan de meeste al vrij scherp. De gelederen worden dan ook vlot gesloten. De laatste hindernis, de Zavelstraat in Sint-Lievens-Esse wordt eveneens vlot verteerd en in de Trambaan wordt enkel nog het zuur uit de benen gereden... oef, we zijn weer aan onze vertrouwde kerk. Al bij al een pittig ritje van 55km, met de nodige hoogtemeters. Opmerking: na de rit was er meer water te bespeuren bij de Flandriens dan tijdens de rit.. sommigen willen duidelijk nog net dat tikkeltje scherper staan... ;-)

 

Etienne en Véronique verblijden ons traditiegetrouw opnieuw met een heerlijk hapje... wat is het fijn weer aan de kerk te zijn...

Uw verslaggver ergens ten velde


13:02 Gepost door De Herzeelse Flandriens-Administrator in Seizoen 2010 - Verslagen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

mooi heel vlotte en correcte journalistiek. Dit verdient een perskaart :)

Gepost door: Kris C. | 03-05-10

knap Idd vlot geschreven. De interimmers doen het goed ;o)

Maarre.... ontbreekt er geen verslag ;o))

Gepost door: Chris | 03-05-10

De commentaren zijn gesloten.